Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ

(παρατάσσομαι < αρχαία ελληνική,  ρήμα, μέση φωνή του παρατάσσω < παρά + τάσσω = τάσσομαι  σε σειρά, συμμαχώ, υποστηρίζω, συμπαρατάσσομαι.)

Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, η ασπίδα ήταν το Όπλον κι από εκεί ο πολεμιστής πήρε την ονομασία Οπλίτης. Η Οπλιτική ασπίδα άφηνε ακάλυπτο το δεξιό πλευρό του οπλίτη, το οποίο όμως καλυπτόταν από την ασπίδα του συμπολεμιστή που βρισκόταν δεξιά του και την κρατούσε με το αριστερό του χέρι, που με τη σειρά του το ακάλυπτο δεξιό πλευρό του καλυπτόταν από την ασπίδα του συμπολεμιστή που βρισκόταν δεξιά του κοκ. Με την ασπίδα του καθενός σωστά τοποθετημένη προστατευόταν ολόκληρη η παράταξη, ενώ το κράνος, ο θώρακας, οι περικνημίδες και το ξίφος προστάτευαν ατομικώς τον πολεμιστή.

Επομένως, εκείνος που έριχνε κάτω την ασπίδα, έσπαζε τη παράταξη, εξέθετε το δεξιό πλευρό του συμπολεμιστή του και έθετε εν κινδύνω το όλον, διότι ο συμπολεμιστής του ακάλυπτος θα μετακινούσε την ασπίδα για να προστατεύσει το εκτεθειμένο στήθος του και θα άφηνε ακάλυπτο τον οπλίτη που θα βρισκόταν αριστερά του και αυτό θα λειτουργούσε σα ντόμινο, διαλύοντας τη συνοχή και τη ψυχραιμία της ομάδας, πράγμα που θα μπορούσε να οδηγήσει στον αφανισμό ολόκληρου του σχηματισμού.

Δυστυχώς, υπήρξαν «ριψάσπιδες» μέσα στον ίδιο μας τον κλάδο που «έριξαν την ασπίδα» και εξέθεσαν εμάς τους συναδέλφους τους σε σοβαρούς κινδύνους.

Είναι, πράγματι, γεγονός ότι ουκ ολίγες φορές ο κλάδος μας αντιμετώπισε διασπαστικές συμπεριφορές εκ των έσω που διέλυσαν τη συνοχή μας και μας αποπροσανατόλισαν από τις πραγματικές προτεραιότητες και στοχεύσεις.

Μέσα σε αυτή την εσωστρέφεια, ο Συνάδελφος βρίσκεται εκτεθειμένος και εντελώς μόνος και αβοήθητος μπροστά στα πραγματικά προβλήματα του κλάδου μας, τα οποία συνεχώς διογκώνονται και δημιουργούν σοβαρά αδιέξοδα στην άσκηση του λειτουργήματός μας καθιστώντας το επαγγελματικό μέλλον του καθενός μας αβέβαιο.

Η ισχύς εν τη ενώσει λοιπόν, γιατί η συμπαγής και αδιάσπαστη συμπαράταξη εκφράζεται από το Εμείς.

Και η παράταξη τσακίζει, διαλύεται και ηττάται πάντα, μόνο από το φριχτό Εγώ!

Μόνον από αυτό. Πάντα απ’ αυτό!

Ιωάννης Βασ. Καραμπούλης