Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;

Αλλιώς

Η επανεκκίνηση

Εν είδει πρώτης γνωριμίας και καλωσορίσματος μου ζητήθηκε να γράψω κάποιες αράδες.

Πόση απορία με κατέλαβε τι να σας πω!!!! Τι να γράψω και πως να το γράψω αφού τα τελευταία είκοσι χρόνια συντάσσω μόνο εκθέσεις επίδοσης , αποβολής και κατάσχεσης. Πως να γράψω κάτι πέρα από αυτά;

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω κάτι από καρδιάς έτσι όπως το αισθάνομαι και έτσι όπως το συζητώ με φίλους και συναδέλφους .

Αυτό που θέλω να σας πω είναι ένα παράπονο, ένας θυμός, που νιώθω για μένα την ίδια και για την στάση μου και τη συμπεριφορά μου σε σχέση με τα κοινά του συλλόγου μας. Θεωρούσα, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι, ότι με το να παρακολουθώ τις συνελεύσεις του συλλόγου μας και να ασκώ το δικαίωμά μου του εκλέγειν έκανα το καθήκον μου ως ενεργός δικαστικός επιμελητής.

Βλέποντας την πορεία των πραγμάτων όμως μέσα σ’ αυτά τα χρόνια , τη συρρίκνωση της εργασιακής ύλης, τη συγκέντρωσή της σε λίγα γραφεία, το γεγονός ότι πολλοί συνάδελφοι κλείνουν τα γραφεία τους και γίνονται υπάλληλοι σε γραφεία συναδέλφων με μεγάλο όγκο δουλειάς σκέφτομαι ότι κάποιος κάτι δεν έπραξε σωστά ή καλύτερα κάποιος έπραξε σωστά για τους λίγους και ενήργησε με λάθος τρόπο για τους πολλούς.

Που πήγαν όλα αυτά που εγώ και πολλοί άλλοι ονειρευτήκαμε για τους εαυτούς μας όταν αποφασίσαμε να δραστηριοποιηθούμε ως δικαστικοί επιμελητές; Όπως και πολλοί άλλοι έτσι και εγώ θέλω να ζω από την εργασία μου αξιοπρεπώς, να εργάζομαι σε ένα περιβάλλον που θα εμπνέει σιγουριά για το μέλλον, να εισπράττω σεβασμό και εκτίμηση από τους εκπροσώπους των άλλων συγγενών επαγγελμάτων, να είμαι ο συνεργάτης τους κι όχι ο γραμματοκομιστής τους και αντί αυτών ζω και ζούμε όλα αυτά που ξέρετε και ξέρω καλά.

Και κάπου εκεί αναρωτήθηκα ,τι έκανα εγώ όταν οι άλλοι ετοίμαζαν όλα αυτά για μένα;

Τι έκανα εγώ για να μην συμβούν όλα αυτά ;

Εξέφρασα τις ενστάσεις μου, την άρνησή μου, έκανα γνωστές τις επιθυμίες μου;

Επέδειξα εγρήγορση όταν έβλεπα να καταληστεύεται ο χώρος στον οποίο δραστηριοποιούμαι;

Αυτό, αγαπητέ συνάδελφε, θέλω να αλλάξω με τη συμμετοχή μου στη νέα αυτή συνδικαλιστική παράταξη (ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ- Ισχύς Δικαστικών Επιμελητών) και αυτό που θέλω να σου πω, έτσι με την πρώτη αυτή επαφή , είναι να μην μείνουμε άλλο αδρανείς, ας ενωθούμε να κάνουμε τα όνειρά μας για αξιοπρεπή βιοπορισμό πραγματικότητα, να μπορούμε να οραματιζόμαστε ένα καλύτερο μέλλον , να ξανακερδίσουμε την εκτίμηση και τον σεβασμό που μας αξίζει.

Σ’ αυτούς που επιθυμούν να αλλάξουν τα κακώς κείμενα αλλά αυτό να το κάνουν κάποιοι άλλοι, θέλω να σας πω ότι η ιστορία (η προσωπική μου ιστορία αν θέλετε) μου έδειξε ότι δεν θα αλλάξουν τα πράγματα αν δεν ΤΑ αλλάξουμε ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι. Ο καθένας στο κομμάτι που του αναλογεί. Γιατί στο τέλος τέλος οι λίγοι που έδρασαν όπως έδρασαν το έκαναν γιατί εμείς οι πολλοί αδρανήσαμε.

Τέλος, στους συναδέλφους που ασχολήθηκαν παλιότερα με τον συνδικαλισμό και απογοητεύτηκαν γιατί είδαν τη δράση τους να μην αποδίδει καρπούς ή γιατί επένδυσαν κάπου και ξεγελάστηκαν, θα χρησιμοποιήσω μια σκέψη ενός φιλοσόφου του καιρού μας:

«Εάν πετύχεις να ξεγελάσεις κάποιον δεν σημαίνει ότι είναι χαζός, απλά σημαίνει ότι σε εμπιστεύεται περισσότερο από όσο αξίζεις».

Χρυσούλα Μπανιά